-

Ewa Kierzkowska

Abstract

-
Diploma typeMaster of Science
Author Ewa Kierzkowska
Ewa Kierzkowska,,
-
Title in PolishBADANIA NAD ELEKTROCHEMICZNYM SENSOREM DNA DO OZNACZANIA JONÓW OŁOWIU
Supervisor Elżbieta Malinowska ZMB
Elżbieta Malinowska,,
- Department Of Microbioanalytics
Certifying unitFaculty of Chemistry (FC)
Affiliation unitDepartment Of Microbioanalytics (DM)
Study subject / specializationMikrobioanalityka
Languagepl polski
StatusFinished
Defense Date11-07-2013
Issue date (year)2013
Keywords in Polish-
Keywords in English-
Abstract in PolishOłów należący do metali ciężkich jest jednym z wielu toksycznych pierwiastków występujących w przyrodzie. Może kumulować się wewnątrz organizmu i prowadzić do uszkodzeń takich układów jak naczyniowo-sercowy, nerwowy, moczowy, immunologiczny czy rozrodczy. Dlatego tak ważne wydaje się poszukiwanie nowych, szybkich, skutecznych i tanich metod detekcji jonów tego metalu [1, 2]. Biosensory stanowią dobrą alternatywę dla tradycyjnych technik detekcyjnych. Ich głównymi zaletami są wysoka selektywność, prostota analizy oraz krótki czas odpowiedzi. Według definicji biosensor jest to zintegrowane urządzenie, które składa się z warstwy receptorowej z zaimmobilizowany materiałem biologicznie aktywnym oraz bezpośrednio związanej z nią częścią przetwornikową. Jako materiał rozpoznający analit w warstwie receptorowej najczęściej wykorzystuje się DNA, enzymy, przeciwciała oraz mikroorganizmy [3-5]. Biosensory DNA wydają się być jednym z najbardziej obiecujących urządzeń dedykowanych wykrywaniu jonów ołowiu ze względu na doniesienia literaturowe na temat silnych interakcji kationów tego pierwiastka z nićmi kwasu deoksyrybonukleinowego. Pb2+ oddziałuje głównie elektrostatycznie z łańcuchem fosforanowo-cukrowym. Dodatkowo kationy te wykazują powinowactwo do zasad azotowych obecnych w aptamerach (głównie do zasad guanianowych) powodując zmianę ich konformacji [6, 7]. Podczas badań nad biosensorem DNA służącym do detekcji jonów ołowiu sprawdzono dwie sekwencje oligonukleotydowe: TBA (5`-(C6-S-S-C6)-GGT TGG TGT GGT TGG-3`) oraz TBAC (5`-(C6-S-S-C6)-CCT TCC TCT CCT TCC-3`). Pierwsza z nich to aptamer, który pod wpływem jonów ołowiu przekształcał swoją konformację w formę G-kwadrupleksu. Druga sekwencja jest zaś analogiczna do poprzedniej, z tym, że guaniny w sekwencji TBA zastąpione zostały cytozynami w sekwencji TBAC. Na podstawie wykonanych pomiarów można stwierdzić, że sekwencja TBA znacznie silniej oddziałuje z jonami ołowiu niż sekwencja TBAC. Pod wpływem Pb2+ nić TBA przekształca się w G-kwadrupleks w wyniku czego uzyskuje się inny charakter odpowiedzi niż w przypadku biosensorów kompetycyjnych. Sekwencja TBA wykazuje ponadto zdecydowanie większą selektywność na jony ołowiu niż sekwencja TBAC. Zarejestrowano również liniową zależność odpowiedzi biosensora z sekwencją TBA na jony ołowiu w zakresie stężeń od 1 do 5 μM. Sekwencja TBA może zatem stanowić obiecujący punkt odniesienia dalszych badań zmierzających do opracowania selektywnego bioczujnika dedykowanego wykrywaniu jonów ołowiu.
File
E.Kierzkowska praca mgr..pdf 6.32 MB

Get link to the record
msginfo.png

Back