-

Ewa Kierzkowska

Abstract

-
Diploma typeMaster of Science
Author Ewa Kierzkowska
Ewa Kierzkowska,,
-
Title in PolishBADANIA NAD ELEKTROCHEMICZNYM SENSOREM DNA DO OZNACZANIA JONÓW OŁOWIU
Supervisor Elżbieta Malinowska ZMB
Elżbieta Malinowska,,
- Department Of Microbioanalytics
Certifying unitFaculty of Chemistry (FC)
Affiliation unitDepartment Of Microbioanalytics (DM)
Study subject / specializationMikrobioanalityka
Languagepl polski
StatusFinished
Defense Date11-07-2013
Issue date (year)2013
Keywords in Polish-
Keywords in English-
Abstract in PolishOłów należący do metali ciężkich jest jednym z wielu toksycznych pierwiastków występujących w przyrodzie. Może kumulować się wewnątrz organizmu i prowadzić do uszkodzeń takich układów jak naczyniowo-sercowy, nerwowy, moczowy, immunologiczny czy rozrodczy. Dlatego tak ważne wydaje się poszukiwanie nowych, szybkich, skutecznych i tanich metod detekcji jonów tego metalu [1, 2]. Biosensory stanowią dobrą alternatywę dla tradycyjnych technik detekcyjnych. Ich głównymi zaletami są wysoka selektywność, prostota analizy oraz krótki czas odpowiedzi. Według definicji biosensor jest to zintegrowane urządzenie, które składa się z warstwy receptorowej z zaimmobilizowany materiałem biologicznie aktywnym oraz bezpośrednio związanej z nią częścią przetwornikową. Jako materiał rozpoznający analit w warstwie receptorowej najczęściej wykorzystuje się DNA, enzymy, przeciwciała oraz mikroorganizmy [3-5]. Biosensory DNA wydają się być jednym z najbardziej obiecujących urządzeń dedykowanych wykrywaniu jonów ołowiu ze względu na doniesienia literaturowe na temat silnych interakcji kationów tego pierwiastka z nićmi kwasu deoksyrybonukleinowego. Pb2+ oddziałuje głównie elektrostatycznie z łańcuchem fosforanowo-cukrowym. Dodatkowo kationy te wykazują powinowactwo do zasad azotowych obecnych w aptamerach (głównie do zasad guanianowych) powodując zmianę ich konformacji [6, 7]. Podczas badań nad biosensorem DNA służącym do detekcji jonów ołowiu sprawdzono dwie sekwencje oligonukleotydowe: TBA (5`-(C6-S-S-C6)-GGT TGG TGT GGT TGG-3`) oraz TBAC (5`-(C6-S-S-C6)-CCT TCC TCT CCT TCC-3`). Pierwsza z nich to aptamer, który pod wpływem jonów ołowiu przekształcał swoją konformację w formę G-kwadrupleksu. Druga sekwencja jest zaś analogiczna do poprzedniej, z tym, że guaniny w sekwencji TBA zastąpione zostały cytozynami w sekwencji TBAC. Na podstawie wykonanych pomiarów można stwierdzić, że sekwencja TBA znacznie silniej oddziałuje z jonami ołowiu niż sekwencja TBAC. Pod wpływem Pb2+ nić TBA przekształca się w G-kwadrupleks w wyniku czego uzyskuje się inny charakter odpowiedzi niż w przypadku biosensorów kompetycyjnych. Sekwencja TBA wykazuje ponadto zdecydowanie większą selektywność na jony ołowiu niż sekwencja TBAC. Zarejestrowano również liniową zależność odpowiedzi biosensora z sekwencją TBA na jony ołowiu w zakresie stężeń od 1 do 5 μM. Sekwencja TBA może zatem stanowić obiecujący punkt odniesienia dalszych badań zmierzających do opracowania selektywnego bioczujnika dedykowanego wykrywaniu jonów ołowiu.
File
E.Kierzkowska praca mgr..pdf (file archived - login or check accessibility on faculty) E.Kierzkowska praca mgr..pdf 6.32 MB


Back