-

Piotr Bąbik

Abstract

-
Diploma typeMaster of Science
Author Piotr Bąbik WCh
Piotr Bąbik,,
- Faculty of Chemistry
Title in PolishNowoczesne biozgodne biomateriały promujące adhezję komórek śródbłonka
Supervisor Tomasz Ciach ZBIB
Tomasz Ciach,,
- Department of Biotechnology and Bioprocess Engineering
Certifying unitFaculty of Chemistry (FC)
Affiliation unitDepartment of Biotechnology and Bioprocess Engineering (DBBE)
Study subject / specializationMikrobioanalityka
Languagepl polski
StatusFinished
Defense Date03-10-2013
Issue date (year)2013
Keywords in Polish-
Keywords in English-
Abstract in PolishChoroby związane z układem sercowo-naczyniowym są najczęstszą przyczyną śmierci w skali całego świata. Współczesna medycyna przeciwdziała im nie tylko na drodze farmakologicznej, lecz wykorzystuje także owoce inżynierii biomedycznej: stenty, protezy naczyń, automatyczne defibrylatory, urządzenia wspomagające pracę komór sercowych itp. Jednym z większych problemów w tym wypadku jest jednak długofalowa biozgodność implantu z organizmem pacjenta. Natura omawianych schorzeń sprawia, iż implanty te będą w stanie ciągłego kontaktu z krwią. Krew po zetknięciu się z jakimkolwiek ciałem obcym inicjuje procesy swego krzepnięcia, co finalnie prowadzi do wytworzenia skrzepu. Sytuacja taka jest jednak niedopuszczalna w przypadku wszczepianego implantu. Dlatego naukowcy cały czas poszukują nowych biomateriałów, które cechowałyby się wysoką hemokompatybilnością, a także próbują modyfikować biomateriały stosowane obecnie. Jednym z logicznych podejść jest próba adaptacji naturalnych rozwiązań obecnych w żywym organizmie. Krew płynąc naczyniami krwionośnymi nieustannie ma z nimi kontakt, a mimo to nie krzepnie. Odwzorowanie na powierzchni biomateriału warunków występujących we wnętrzu takiego naczynia z pewnością byłoby ogromnym sukcesem inżynierii biomedycznej i otworzyłoby drogę dla produkcji zupełnie nowej klasy urządzeń – implantów, które mogłyby zostać wszczepiane pacjentowi na całe życie. W pracy przedstawiono metodę stworzenia hemokompatybilnego biomateriału, który korzystałby z takiego bionaśladownictwa. Bazowy materiał – poliuretan – był poddawany kolejnym reakcjom chemicznym modyfikującym jego powierzchnię tak, by w końcu możliwe było efektywne połączenie go z wybranym peptydem. Peptyd ten odpowiedzialny był za selektywne wiązanie komórek śródbłonka – tych samych komórek, które budują wnętrza naczyń krwionośnych. Cała procedura modyfikacji była sprawdzona kilkoma technikami analitycznymi służącymi do charakteryzacji powierzchni. Prace badawcze zakończyły się częściowym sukcesem. Otrzymano hybrydowy materiał syntetyczno-organiczny, który zawierał na swojej powierzchni przyczepione komórki śródbłonka. Jednakże ich hodowla na uzyskanym biomateriale trwała zbyt krótko, by można było stwierdzić, czy gęstość pokrycia nimi powierzchni wymagana do stworzenia funkcjonalnego implantu zostałaby osiągnięta. W związku z tym konieczne są dalsze badania w tym polu.
File
Praca magisterska Piotr Bąbik.pdf (file archived - login or check accessibility on faculty) Praca magisterska Piotr Bąbik.pdf 1.85 MB


Back