Współczesne miejsce sacrum – relacje światła krajobrazu i architektury

Kinga Zinowiec-Cieplik

Abstract

Architecture and landscape is an existential space – engaging all the senses, which is felt in spite of will thanks to light. To understand the sacred place, it is not enough to see them, we have to experience them. The analysis of the sacred architecture in the landscape by Tadao Ando, Peter Zumthor and Mario Botta, draw on the work of Le Corbusier and his courage in the Ronchamp chapel form. Each of the presented artists mentioned in a unique way, sense of form, scale relations in creating the sacred place and masterly uses light as a medium revealing sacral values and genius loci. The sacred architecture comes from the place and the surrounding landscape, and the place draws from architecture that strengthens its spirit to the measure of its time. Genius saeculi is manifested in an symbolic form in the context of an open landscape, creating asylum for sacrum “painted” with light.
Author Kinga Zinowiec-Cieplik (FA / DAUD)
Kinga Zinowiec-Cieplik,,
- Division of Architectural and Urban Design
Other language title versionsThe contemporary sacred place – the relations between landscape light and architecture light
Journal seriesKwartalnik Naukowy Uczelni Vistula, [Ekonomiczno-Informatyczny Kwartalnik Teoretyczny], ISSN 2084-4689, [1733-3156]
Issue year2019
No1(59)
Pages71-84
Publication size in sheets0.65
Keywords in Polish krajobraz i architektura sacrum, światło krajobrazu.
Keywords in Englishsacred landscape, sacred architecture, landscape light
Abstract in PolishŚwiatło nie istnieje bez cienia – to dualizm znanego nam świata. Światło słoneczne i jego energia jest jego bezwzględnym warunkiem, przenikającym wszystko co żyje. Światło to orientacja przestrzenna oparta na wykształconym w drodze ewolucji zmyśle wzroku pozwalająca dostrzegać kontury, kształty, głębię, fakturę oraz barwę. Szersza orientacja – to trwałe położenie względem Słońca – wschód, południe, zachód i północ. Światło to niezbywalny czynnik oraz element kompozycji przestrzennej. Bez względu na miejsce oraz okres każda cywilizacja odnosiła się do widzialnego światła, traktowała światło jako ważny element wierzeń religijnych. Egipski Ra (Re), inkaskie Inti, nordycka Sol czy słowiański Swaróg to boskie wcielenia Słońca. W drodze rozwoju rola światła stale była wzmacniania. Światło i cień, ich ognista i mroczna postać zaczęły zajmować istotne miejsca w traktatach filozoficznych, sztuce, rozprawach religijnych oraz naukach ścisłych jak fizyka i astronomia. Symbolika światła jest jedną z najbogatszych w dzisiejszej kulturze. Światło to życie, wieczność, niematerialność, duchowość, boskość, objawienie, doskonałość, świętość, czystość, ukojenie, spokój, moralność, dobrobyt, sława, potęga, radość, intelekt, wiedza, mądrość, natchnienie, intuicja, tożsamość... (Kopaliński 1990).
URL https://i.vistula.edu.pl/media/docs/RfO5LK28jjGReJKhc3jFplJj.pdf
Languagepl polski , en angielski
Score (nominal)5
Score sourcejournalList
ScoreMinisterial score = 5.0, 17-04-2020, ArticleFromJournal
Citation count*
Cite
Share Share

Get link to the record


* presented citation count is obtained through Internet information analysis and it is close to the number calculated by the Publish or Perish system.
Back
Confirmation
Are you sure?