Rozróżnialność ciągłego i dyskretnego bodźca stymulacyjnego przy stymulacji wibracyjnej

Dariusz Świeczkowski-Feiz

Abstract

Prace nad wyposażeniem protezy ręki w funkcję czucia u osób po amputacji kończyny górnej prowadzone są od lat40 ub. w. Restytucja funkcji czucia w protezie ręki nie tylko poprawia jakość życia osobom korzystającym z protez, ale również pozytywnie wpływa na użyteczność sztucznej kończyny.Można wyróżnić dwie główne metody zapewnienia czuciowego sprzężenia protezy z ośrodkowym układem nerwowym: stymulacja mechaniczna lub elektryczna. Pierwsza metoda przywrócenia funkcji czucia w protezie nie zapewnia czucia w sposób zbliżony do naturalnego - bazuje na neuroplastycznych właściwościach mózgu (asocjacja wzorców stymulacyjnych). Natomiast druga metoda polega na bezpośrednim oddziaływaniu stymulacji na zakończenia nerwowe w kikucie osoby z amputacją kończyny. W prezentowanej pracy przedstawiono wyniki badania przeprowadzony na 3 osobach, definiujące jakość odtworzonego czucia przy zastosowaniu stymulacji wibracyjnej z wykorzystaniem ciągłych i dyskretnych bodźców stymulacyjnych ze zmienną częstotliwością. Badani byli w stanie rozróżnić jednie 4 z 6 aplikowanych bodźców przy stymulacji ciągłej, natomiast bezbłędnie interpretowali sygnały dyskretne.Uzyskane wyniki wykazały wyższość dyskretnej stymulacji wibracyjnej nad ciągłą w aspekcie wykorzystania jej w protezie ręki jako czujnika dotyku i rozwijanej siły
Author Dariusz Świeczkowski-Feiz IMIB
Dariusz Świeczkowski-Feiz,,
- The Institute of Metrology and Biomedical Engineering
Pages150-154
Publication size in sheets0.5
Book Szrek Jarosław (eds.): Interdyscyplinarność badań naukowych 2016, 2016, Politechnika Wrocławska, ISBN 978-83-7493-947-8
Languagepl polski
Score (nominal)4
Citation count*0
Cite
Share Share

Get link to the record
msginfo.png


* presented citation count is obtained through Internet information analysis and it is close to the number calculated by the Publish or Perish system.
Back